กว่าทรายจะกลายเป็นแก้ว

      กว่าทรายจะกลายเป็นแก้ว

        ทรายหนึ่งเม็ดเล็กเล็กที่ไร้ค่า            ผ่านเวลากลายเป็นแก้วสวยสดใส

เหมือนดั่งคนหนึ่งคนหนึ่งหัวใจ                  ต้องอดทนเท่าไหร่จึงได้ดี

        ทรายหนึ่งเม็ดปลิวเข้าตาตาก็แสบ      ปวดตาแทบขาดใจหมองราศี

ดุจคบคนไม่เลือกติดราคี                         เลือกคบที่การกระทำใช่บ้านรวย

        ทรายเม็ดหนึ่งใครใครว่าไร้ค่า            รวมกันมานับล้านว่าหาดสวย

เหมือนคนหนึ่งแค่แรงหนึ่งอาจมอดม้วย       ไม่เท่าช่วยลงแรงร่วมมือกัน

        ทรายไร้ค่าที่เดินเตะตามถนน            กลับได้คนมาสร้างก่อบ้านในฝัน

หากว่าคนได้รับโอกาสพลัน                      คงสร้างสรรค์งานดีดีมีมากมาย

        ทรายอ่อนแอปลิวไปตามลมพัด         ลอยกระจัดกระจายไร้จุดหมาย

มาเจอคนสมองดีคิดเฉิดฉาย                     เจ้าเม็ดทรายกลายเป็นแก้วแววจับใจ

        ทรายต้องทนความร้อนที่แผดเผา       แล้วโดนเขาก่อร่างสร้างรูปใหม่

จากเม็ดทรายเป็นแก้วแปลกตาไป              มีคนใช้มีราคาช่างน่ามอง

        ทรายจะหลงรูปร่างใหม่นี้หรือเปล่า     เหมือนคนเขลาเบาปัญญาไร้สมอง

หลงลืมถิ่นเกิดตนมัวลำพอง                      ได้จับจองร่างใหม่ลืมร่างเดิม

        ทรายยังคงเป็นทรายเหมือนก่อนนั้น    หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเพื่อสร้างเสริม

กลายเป็นแก้วทรงคุณค่าราคาเพิ่ม              ไม่ใช่ทรายเดิมเดิมไร้ราคา

        ทรายกับคนเหมือนกันที่คุณค่า          ผ่านเวลาผ่านคืนวันมากปัญหา

ทรายจะกลายเป็นแก้วมากราคา                 คนมีค่าเพราะตั้งใจและอดทน

        ทรายหลอมรวมเป็นหนึ่งซึ่งคือแก้ว     คนเพริศแพร้วสมานสมัครไม่สับสน

หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวเราทุกคน           จะหลอมชนเข้าด้วยกันเป็นดินเดียว

 ^__^กิ๊กก้า^__^

8/02/53 อาจารย์จะมารับตัวกลับจากโรงเรียนวัดจันสโมสรแล้วง่ะ

ไม่อยากเลยเรา...อยากเห็นเด็กๆ อีกจัง

++++++

9/02/2553เย่ๆ...อาจารย์รับกลับก็ได้มาใหม่  อิอิ

ไม่ไปไหนแล้วจะอยู่ที่เดิม5555+

วัดจันฯ ครูดี เด็กๆเบิกบาน อาหารอร่อย ภารโรงใจดี ใกล้บ้าน รถไม่ติด อะไรจะดีขนาดนี้...ที่สำคัญใกล้เซเว่น(ยังไงก็ไม่อด)...และมีน้ำแข็งไสหน้าโรงเรียนกินดับร้อน  อิอิ(ห่วงแต่กิน)

++++++

10/02/2533  มีหลายเรื่องราวที่เกิดขึ้น...แต่ยังไม่มีข้อสรุป

แบบสรุปการปฏิบัติวิชาชีพ  ต้องแก้ไขเล็กน้อย(อืม...เล็กน้อย)

ความอึดอัดใจของเด็กตัวเล็กๆ เหมือนฝุ่นในโรงเรียน

ทนเท่านั้น...ยังต้องเดินขึ้นบันไดนี้ไปให้ได้

แม้รู้ว่ายิ่งก้าว...ก็ยิ่งสูง...ยิ่งสูง...ก็ยิ่งเหนื่อยและหนาว

แต่ยังไงก็ต้องก้าวต่อไป...ต่อไป...จนถึงบันไดขั้นสุดท้าย

พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว...เริ่มใหม่...ทำใหม่...ปริ้นใหม่...แก้ใหม่...สักครั้งน่ะแต่ไม่รู้ว่าครั้งไหน...มันต้องเสร็จสักครั้ง