กว่าจะได้มาเป็นครู

ชีวิตที่หักเห

ตอนที่เป็นเด็ก ผมไม่เคยรู้เลยว่าโตขึ้นจะเป็นอะไร แต่อย่างหนึ่งที่ผมรู้แน่ๆ ก็คือจะเป็นอะไรก็ได้ยกเว้นเป็นครูเพียงอย่างเดียว จึงไม่ทราบว่าเป็นเวรเป็นกรรมอะไรที่ผมทำไว้กับครูบาอาจารย์ของผมที่ทำให้ชีวิตของผมต้องหักเหครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดมาจบลงที่การเป็นครู!!

ความเปลี่ยนแปลงแบบหักเหของผมเริ่มขึ้นเมื่อผมถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจำตั้งแต่ 8 ขวบ และต่อมาเมื่ออายุ 17 ก็ได้ถูกส่งให้ไปเรียนในโรงเรียนประจำในต่างประเทศโดยไม่ได้กลับมาเยี่ยมบ้านเลยเป็นเวลาถึง 2 ปี  หลังจากนั้นผมก็ข้ามไปเรียนมหาวิทยาลัยที่สหรัฐอเมริกา โดยสิ่งแรกที่ผมทำก่อนที่จะเริ่มเข้าเรียนคือการซื้อตั๋วรถไฟแบบมีอายุ 1 เดือนซึ่งให้เดินทางไปที่ไหนก็ได้ในสหรัฐฯ ที่รถไฟไปถึง ซึ่งผมก็ใช้มันอย่างคุ้มค่าโดยเดินทางจากตะวันออกไปตะวันตกแล้วกลับมาตะวันออกอีกครั้ง รวมระยะทางที่เดินทางโดยรถไฟในครั้งนั้นมากกว่า 10,000 กิโลเมตร ต่อมาผมก็ยังได้เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วสหรัฐอเมริกาอีกหลายครั้งโดยทางรถยนต์ และรวมทั้งท่องเที่ยวยุโรปโดยทางรถยนต์และรถไฟอีกด้วย เมื่อผมเรียนจบปริญญาตรีผมก็กลับบ้านด้วยการขับรถข้ามประเทศไปลอสแองเจลิสแล้วขายรถเอาเงินไปซื้อตั๋วเครื่องบินกลับประเทศไทย โดยหยุดแวะเที่ยวฮาวาย ญี่ปุ่น และฮ่องกง

แต่ถึงแม้ว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่และถึงวัยทำงานแล้ว ผมก็ยังคงไม่รู้จะทำอะไรกับชีวิตของผมดี จึงได้ค้นคว้าหาตัวเองด้วยการเข้าทำงานหลายๆ แห่ง ไม่ว่าจะเป็นงานบริษัท โรงแรม มหาวิทยาลัย จนในที่สุดจึงได้เข้ารับราชการในกรมการค้าต่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์ จึงได้พบกับงานที่ผมชอบมากๆ ที่จริงที่ผมชอบรับราชการที่ “คต.” มากก็เพราะผมได้เดินทางบ่อยนั่นเอง และที่ได้ไปบ่อยที่สุดก็คือสาธารณรัฐประชาชนจีน ได้ไป 10 ครั้ง นอกจากนี้ก็มี อินเดีย รัสเซีย ยูเครน เกาหลีใต้ เกาหลีเหนือ ญี่ปุ่น และทุกประเทศในอาเซียน และในขณะเดียวกันผมก็เป็นนักกีฬารักบี้ และ ฮอกกี้ของราชกรีฑาสโมสรด้วย ทำให้มีการเดินทางไปแข่งขันกีฬาที่ต่างประเทศทุกๆ ปีด้วย

ชีวิตราชการในช่วงแรกก้าวกระโดดได้เร็วพอสมควรจากการที่มีผลงานอย่างต่อเนื่อง แต่ต่อมาพอเริ่มถึงจุดที่จะต้องชะลอตัวเพราะเป็นช่วงที่ต้องแย่งชิงตำแหน่งกัน ชีวิตของผมก็เกิดการหักเหอีกครั้งโดยลาออกจากราชการเมื่อปี 2550 ที่ผ่านมาเพื่อเข้าทำงานที่ตอนเด็กๆ ผมคิดว่าไม่มีทางที่ผมจะทำ ก็คือการเป็นครู ที่โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัยซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าของผมเอง

อันที่จริงผมพบว่าตัวเองเหมาะกับการทำหน้าที่ถ่ายทอดวิชามาระยะหนึ่งแล้ว โดยในช่วงที่ทำงานโรงแรมก็ได้ถูกจัดให้ไปอบรมพนักงานใหม่ ส่วนช่วงที่รับราชการนั้น ก็ได้รับเชิญให้ไปบรรยายเรื่องเศรษฐกิจการค้าไทย-จีนซึ่งผมรับผิดชอบอยู่หลายครั้ง ส่วนการเข้ามารับตำแหน่งผู้กำกับคณะที่วชิราวุธวิทยาลัยนี้ ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลเรื่องกิจกรรมต่างประเทศด้วย จึงทำให้มีโอกาสทำในสิ่งที่ผมชอบคือการอบรมนักเรียนก่อนเดินทางไปศึกษาต่างประเทศ ตลอดจนพานักเรียนไปทำกิจกรรมช่วงปิดภาคฤดูร้อนยังต่างประเทศด้วย 

          นอกจากชีวิตของผมจะมีลักษณะชีพจรลงเท้าและหักเหบ่อยครั้งแล้ว ผมยังประสบกับเหตุการณ์แบบเฉียดตายอีกหลายครั้ง เช่นการจมน้ำ ถูกไฟฟ้าดูดจนหมดสติ หลับในแล้วรถคว่ำ 7 ตลบ  แต่เรื่องที่ผมจะเล่านี้เป็นเรื่องเกือบถูกงูกัดเมื่อตอนผมเด็กๆ  ตอนนั้นครอบครัวของผมไปธุระแถวซอยโชคชัย 4 ซึ่งตอนนั้นยังเป็นทุ่งนา และบ่อเลี้ยงปลาเป็นส่วนใหญ่ ความที่ผมเบื่อที่จะนั่งคอยอยู่เฉยๆ ก็เลยเดินแยกออกมาคนเดียว พอเดินไปได้ประมาณ 50 เมตร ผมมีลางสังหรอะไรบางอย่างที่ทำให้ผมเสียวสันหลับวูบและหยุดเดินทันทีพลางก็มองดูอะไรสักอย่างในโพรงหญ้าข้างทางที่ทำให้หญ้าไหว แต่แล้วมันก็เป็นเพียงจิ้งเหลนตัวเดียวที่ทำให้ผมใจหาย ผมจึงหันหลังเพื่อจะเดินกลับไปหากลุ่มผู้ใหญ่ที่กำลังคุยกันอยู่ แต่ก่อนที่ผมจะก้าวเท้าออกไปนั้น คราวนี้ของจริงเลย งูเห่าตัวขนาดเขื่องกำลังเลื้อยผ่านหน้าผมห่างออกไปเพียงเมตรเดียว นี่ถ้าผมก้าวเท้าออกไปก็คงจะเหยียบบนหลังของมันพอดี  ผมตกใจอย่างสุดขีดเพราะเป็นคนกลัวงูอยู่แล้ว ขาของผมเกร็งไปหมดและไม่สามารถจะก้าวขาหนีไปทางไหนได้เลย ได้แต่ตะโกนเรียกให้คนช่วยอย่างเสียงหลง แปลกที่งูตัวนั้นก็ยังคงเลื้อยไปตามทางของมันอย่างเชื่องช้าโดยไม่ได้หันมาทำร้ายผมแต่อย่างใด

          ผมก็ยังสงสัยอยู่เสมอว่าอะไรทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลัง จนทำให้ผมหยุดเดินและไม่เหยียบไปบนหลังของเจ้างูเห่าตัวใหญ่ในวันนั้น ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยคุ้มครองผมแคล้วคลาดจากภัยอันตรายจนเป็นครูได้ในวันนี้