"ที่หมาย" กะ "ที่ตาย" ไม่เหมือนกันนะคะ

ตั้งแต่ใช้บริการขนส่งมวลชนในกรุงเทพและปริมณฑลมา ขวัญเคยเจอเรื่องตื่นเต้นนับครั้งได้ แต่ละครั้งมักเป็นเรื่องของอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆ พอให้ขวัญหนีดีกระเจิงไปได้สัก 10-20 เมตร ก่อนจะวิ่งกลับเข้าหา‘ขวัญ’เหมือนเดิม

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ต้องตื่นเต้นแต่เช้าทั้งที่ยังไม่เต็มตื่นเท่าไหร่ด้วยว่าตื่นปุ๊บก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้าน พอมาถึงหน้าปากซอย ขวัญรอรถมาเรียนที่ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ จากบ้าน ขวัญมามหาวิทยาลัยได้ 2 ทาง คือ

1.      นั่งรถตู่ หรือรถเมล์มาลงที่ท่าน้ำนนทบุรี แล้วต่อเรือด่วนเจ้าพระยาไปมหาวิทยาลัย

2.   นั่งรถเมล์สาย 70 มาลงหน้ามหาวิทยาลัยเลยรวดเดียว 

ส่วนใหญ่ขวัญชอบนั่งเรือมากกว่า เพราะเปอร์เซ็นได้นั่งมีอยู่ 80-90% แต่ถ้าขึ้นรถเมล์ล่ะก็ วันไหนได้นั่ง วันนั้นเตรียมตัวสะเดาะเคราะห์ได้เลย!วันนี้ก็เช่นกันค่ะ เพราะไม่เห็นวี่แววรถตู้รถเมล์ที่จะไปท่าน้ำสักคัน พอเห็นสาย 70 มา ขวัญก็ก้าวขึ้นเลยเบียดหน่อยแต่ถึงที่หมายแน่นอน(ทั้งที่อยากนั่งเรือ) ปรากฏว่า พอ รถเลี้ยวเข้าทางด่วนปุ๊บ ขวัญกลับเห็นท้ายรถเมล์ไปท่าน้ำนนท์อยู่ไวๆ แหม...ให้มันได้อย่างนี้สิ

ไม่ใช่คันนี้นะคะ แต่หาภาพได้อย่างนี้อ้ะ แต่เป็นรถสีส้มแบบนี้ค่ะ

ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกค่ะ ที่ทำเอาตื่นเต้น ไอ้ที่น่าตื่นเต้นน่ะเป็นตอนที่ขึ้นทางด่วนาแล้วต่างหาก ขวัญยืนอยู่หน้าสุดของรถ เรียกว่า ติดกับกระจกหน้าบานใหญ่ๆที่เห็นทิวทัศน์ของถนนได้สุดลูกหูลูกตา โชเฟอร์เห็นแค่ไหน ไอ้ขวัญคนนี้เห็นได้ตามนั้น ระหว่างที่ยืนเกาะราวบันไดอันแสนไม่สะดวกสบายนั่นเอง โชเฟอร์แกก็เปรยกับคุณป้ากระเป๋ารถเมล์

“ โอ้ย...ย คันนี้นี่ ไม่ค่อยดีเลย เบรกไม่ดี”  หือ??

ป้ากระเป๋าฯก็ตอบกลับพร้อมๆกับมองรถเก๋งคันที่อยู่ด้านหน้า

“ อย่าให้มันชิดคันหน้านัก เดี๋ยวเอาไม่อยู่” ...เฮ่ย!!!

ต่อด้วยการบ่นของโชเฟอร์ถึงรถอีกคันหนึ่ง ซึ่งคาดว่าแกเคยจับ         

“ เบรกไม่ค่อยอยู่ สู้คันนู้นไม่ได้ เหยียบ 100 สบายๆ คันนี้ 80 ก็หืดขึ้นคอแล้ว”

ป้ากระเป๋าแกคงกลัวคนขับพูดเก้อ เลยรับลูกกันอีก

“ หืดขึ้นคอนี่ เพราะกลัวเอาไม่อยู่อะดิ” ----- กรรม  

“ ยิ่งยืนอยู่ข้างหน้าอย่างนี้ ยิ่งน่ากลัว”

ถูกค่ะป้า ยิ่งหนูฟังป้ากะลุงพูดแล้ว แม่..มมม กลัวหนักเข้าไปอีก ตอนนี้นึกภาพตัวเองตกเป็นข่าวหน้าหนึ่ง “ รถเมล์เบรกแตกสยอง นศ.สาวสังเวยเละจำซากไม่ได้”

“ นี่ถ้าเปลี่ยนไปยืนข้างหลังได้ กุไปแล้วเนี่ย” แน้... มีการสละเรือด้วย เสียใจด้วยค่ะป้า ไม่มีทาง คนอัดซะเป็นปลากระป๋องขนาดนี้ มายืนเสียวเป็นผีเฝ้ารถยูโรกะหนูดีกว่า เคยได้ยินมั้ยคะ ถ้าเรือล่ม กัปตันก็ต้องจมไปพร้อมเรือน่ะ!!!! 

โหย.... อะไรก๊าน...นนน ขอสอมอก๊อ.!!!!

รถหมดสภาพขนาดนั้นแล้วยังจะเอาออกมาวิ่งอีก ไม่รับผิดชอบชีวิตผู้โดยสารบ้างเล้ย นี่ดีนะคะ ที่คนขับเค้าขับอย่างระมัดระวังมาก ( แต่ปากไม่ระวังเลยแฮะ เล่นเอายืนเสียวอยู่ตั้ง เกือบชั่วโมง) เห็นทิ้งห่างรถคันหน้าเกือบ 10 ตลอด

อูย...ยย ยิ่งตอนลงจากทางด่วนเป็นทางลาดด้วยแล้ว ยิ่งจินตนาการเตลิด ขอร้องเถอะค่ะ ขสมก.ผู้โดยสารน่ะ ขึ้นรถก็หวังจะไปถึงที่หมาย ไม่ใช่ ถึงที่ตายนะคะ