เด็กบ้านนอก

          วันนี้ผมเลิกเรียนกลับถึงหอพักประมาณสิบโมงเช้าระหว่าทางผมได้เห็นชาวบ้านที่นี่เค้าไถนากันและหว่านข้าวไปด้วยผมก็เลยจอดรถข้างทางชะเง้อมองดูนานมากทำให้รู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมาซึ่งมันเป็นบรรยากาศบ้านนอกกว่าที่นี่อีก     

         ความเป็นบ้านนอกคือสิ่งที่ผมภาคภูมิใจที่สุด เพราะบ้านนอกคือธรรมชาติ อิสระ ไม่เสแสร้ง ที่ๆมีความรัก จริงใจ ให้เสมอ โดยเฉพาะคุณแม่ของผม ผมลืมภาพบรรยากาศบ้านของผมไม่ลงถึงแม้ว่าจะมาเรียนที่นี่และไม่เคยลืมสาวน้อยสาวใหญ่ที่บ้านที่มีผิวคล้ำๆนิดๆ,...อ่ะนะหัวงูขึ้นอีกแระ..ใครว่าคนเหนือจะขาวเสมอไป(เป็นเพราะว่าส่วนใหญ่เค้าทำงานในไร่ในนากันก็เลยคล้ำเป็นธรรมดา)ไม่ลืมดอกสะเดากินกับลาบปลา(มันออกดอกตอนนี้แล้วดิ)ห้วยหนองคลองบึงที่ผมเคบตกปลา ผมอยากจะวิ่งกลางทุ่งโล่ง แสงแดดแผดจ้า หลบไต้ร่มไม้ และเดินทางกลางทุ่งที่มีลมพัดเย็นๆ ทั้งกลางวันและกลางคืน อยากเลี้ยงวัวเลี้ยงควายเหมือนแต่ก่อนที่ปล่อยให้มันเดินกินตามท้องทุ่งนาและผมจะขี่หลังมันอยากเลี้งเป็ดไข่ที่ทุกๆเช้าผมจะตื่นแต่เช้าปั่นจักรยานไปเก็บไข่มันที่เล้าของมันที่อยู่บนคันสระน้ำขนาดใหญ่ริมเชิงเขาซึ่งมันเป็นที่นาของพ่อผมเองและภาพเหล่านั้นในตอนนี้คงไม่เกิดขึ้นอีกแล้วเพราะผมได้โตขึ้นจากบ้านมาเรียนอยู่ที่นี่และผมไม่ได้เป็นเด็กเหมือนแต่ก่อนซึ่งในตอนนี้ภาพเหล่านั้นกำลังจะเปลี่ยนไปแล้ว…ผมอยากได้โลกของผมเหมือนเมื่อก่อน…อยากฟังรายการเพลงลูกทุ่งบ้านนอก หมุนมา ฟัง เพลงลูกทุ่งรายการของคนบ้านนอก…แล้วคุณจะภูมิใจในความเป็นอิสระของคุณ

.............เราก็บ่นอะไรไปไร้สาระอีกแล้ว..คงเป็นเพราะเหงาๆคิดถึงบ้านมั้ง.......